The Microdosing Guidebook

C. J. Spotswood is psychiatrisch verpleegkundig specialist (PMHNP), en The Microdosing Guidebook leest als de folder die een zorgvuldige clinicus zou meegeven aan een patiënt die al heeft besloten microdoseren te proberen en het verantwoord wil doen. Het eerste derde deel behandelt de basis — wat microdoseren wel en niet is, de geschiedenis van Hofmann en Fadiman tot nu, en een eerlijk overzicht van het onderzoek naar psilocybine, lsd, MDMA en ketamine dat scheidt wat in studies is aangetoond van wat nog anekdote is. De toon is zorgvuldig en klinisch zonder kil te zijn.

De rest van het boek is waar het zijn titel verdient. Spotswood leidt de lezer stap voor stap door de voorbereiding: screenen op contra-indicaties en interacties met medicatie, een protocol kiezen, een nulmeting vastleggen, een intentie formuleren en bepalen wat je gaat meten. Dan komen de werkbladen — dagelijkse en wekelijkse dagboekpagina's, stemmings- en slaaptrackers, vragen om op rustdagen over na te denken — bedoeld om een volledige cyclus lang in te vullen. Een hoofdstuk over integratie legt uit hoe je die aantekeningen aan het einde doorneemt en beslist of je doorgaat, aanpast of stopt. De beperking is dat het werkboekformaat een gedrukt exemplaar veronderstelt; de onderzoekssamenvattingen zijn ook kort vergeleken met Fadiman of Nutt, en het boek is geschreven vóór de meest recente placebogecontroleerde microdoseerstudies.

Voor gebruikers van MicrodosingDiary is dit bijna een papieren tweeling van de app. De dagelijkse vragen die Spotswood voorstelt — dosis, tijdstip, stemming, slaap, energie, opvallende gebeurtenissen — komen rechtstreeks overeen met de velden van een dagboeknotitie, en haar nadruk op het vastleggen van een nulmeting vóór de eerste dosis is een advies dat wij voortdurend herhalen. Lezers die de voorkeur geven aan een gestructureerde aanpak met checklists en een klinische kijk op veiligheid willen, zullen er meer aan hebben dan aan welke memoires ook.