LSD: Mijn Probleemkind

LSD: Mijn Probleemkind leest als een wetenschappelijke autobiografie — Hofmann volgt LSD van de synthese bij Sandoz in 1938, via de toevallige ontdekking van de psychedelische effecten op 16 april 1943, tot het historische eerste opzettelijke zelfexperiment op 19 april (nu wereldwijd gevierd als „Fietsdag"). Vervolgens volgt hij de stof door haar vroege belofte in psychiatrisch onderzoek, haar ontsnapping naar tegencultureel gebruik en de politieke terugslag die leidde tot wereldwijde prohibitie. Onderweg documenteert hij zijn onderzoek naar psilocybine en psilocine uit Psilocybe mexicana-paddenstoelen en zijn ontmoeting met de Mazateekse curandera María Sabina.

Wat dit boek onvervangbaar maakt, is de herkomst — niemand anders kan dit verhaal vertellen, omdat niemand anders erbij was toen LSD werd geboren. Hofmann schrijft met de precisie van een wetenschapper en de diepgang van een filosoof, reflecterend over de aard van het bewustzijn, de relatie tussen mystiek en chemie, en de tragedie van de prohibitie. De MAPS-editie leidt 100 % van de opbrengsten naar psychedelisch onderzoek. De beperking is dat het in 1979 werd geschreven en de moderne psychedelische renaissance niet behandelt, hoewel het historische perspectief de huidige heropleving des te betekenisvoller maakt.

Voor microdoseringsgebruikers biedt Hofmanns boek de essentiële context voor het begrijpen van de stof die velen van hen gebruiken. Hij bespreekt de farmacologie van LSD, de diepgaande effecten op microgram-niveau en de vereiste precisie bij het werken met zo'n krachtige verbinding — allemaal direct relevant voor microdoserungspraktijk. Zijn reflecties over verantwoordelijk gebruik en het onderscheid tussen sacramentele en recreatieve contexten behoren tot de meest doordachte in de gehele psychedelische literatuur.